yeni bir...

yeni bir yara açıyorum avuçlarıma. en sert dişin etime giriyor. hoşnutsun. bu iyi. 

kimden kimden

 

insan / düşünür:

nasıl da yabancıyım sana dünya! sen kır kolumu, kanadımı; ben darbenin nereden geldiğini şaşırayım. nasıl da habersizim kendimden ve yaralarımın izlerinden... ne çok darbe yemişim... kimden? kimden? yok edilsin gözlerim, sağır olsun kulaklarım... gülüyorsun değil mi? belki fısıltın anlamadığım bir dilden bana:

"zaten öyle değil misin?" 

ağlıyor insan. kendini kaybetme yolunda ilk adımı atıyor. tüller arasında ilk saati kaldırımlardan süzülerek aşıyor.

| emine yıldız

yol üstü - sırat - yol

belki de insan, şimdi burada olmak istemiyordur. çevresinden ses de kesilmiyordur:

"şimdi yürüdüğün yollar için gelecekte pişmanlık nöbetlerinden kıvranarak öleceksin."

"geçip giderken neler hissedeceksin, seni hazcı! yalnızca kendini düşünüyorsun. önce buralara bir bak, belki etrafta senin için biraz daha beklenti vardır."

kıvranır insan:

"bitmiyor, allah'ım bitmiyor!"

"burada olmak istemediğini biliyorum, canım. seni çok iyi anlıyorum. sen zaten buraya ait değilsin. ancak..."

çabanın öznesi veya nesnesi olmaklığa mahkum edilmiştir. 
...
canı acıyor insan'ın. kendi ötesine geçmek istiyor, az ileride bir sırat, sonrası ufku görünmez mavilik... gitmesin mi sizce insan? bırakılmasın mı? hakkı yok mu aramaya gerçeğini? kalıplaştırılmak zorunda mı?

( insan, yine sıkıntılıydı. bunları yalnız benimle paylaştığı için sıkıntısı tükenmiyor. sonuçta ben de onu sınırlarıma hapsediyorum ama bu son konuşmamızda yüzünde diğerlerinden farklı bir ciddiyet gördüm. öncelikle kendinden emindi, kararı kesindi. benimle konuştuktan sonra yanıma bir daha uğramadı. zaten yanıma geldiğinde omzunda heybeden bozma bir çanta taşıyordu. gideceğini anlamadım. dolayısıyla ona yolluk da koyamadım. en sevdiği cümleleri, hayalleri, -ha!- bir de küçük bir çocuk siluetini rafında bırakıp gitti. onun yolcu oluşuna üzülmedim. beni üzen, hayallerini bıraktıran sebepti. o sebebi anlayacak değilliğim…)

emine yıldız

lütfen dili

duvarın dili olur mu? hâlden anlar mı insan, konuşsa duvar? duvarın olur mu hiç dili? dili hîç!

onlar inmelik merdiven, güzelim.

"pastamızı ekmekle yeme zamanıdır, güzelim."

dilimizle dudaklarımızı şöyle bir ıslatma zamanı. fırsat buldukça yaz bana demişsin. seni kaçıran ben, fırsatı ele alacak değilim. biraz dursam, nerede, diye bağıracaksın, şu saatler. benden dakikaları artırmamı isteyeceksin hatta bir çeşit tanrı olmamı. zeus'un meydanı boş bırakmasının sonuçlarından biridir seni sevmek. tanrı, seni bana sunarken şöyle demişti:

"onlar inmelik merdiven, güzelim."

kılıç gibi yerimi yadırgadım. belki iyi bir merdiven çıkıcısı olursam, çarklar bana vız gelebilirdi. merdivenden çıkarsam asırlar boyu kendimden söz ettirebilirdim. seni kaçırmamın anlamını kürsülerde haykırabilirdim.

işte, derdim, fırsat burada.

sen alnımdan öperdin. dünyanın başkanı bile öperdi beni. plakete gark olurdum. bir çift çorap örerlerdi bir yerime geçirilmesi gereken. aradığımız fırsat ayağımıza getirildi. buyurun intihal!

Değillik

Ellerim üşüyor, diye bir söz duyunca -yaz sıcağında- umursamazlık ediyoruz. İnsan yazın üşümez... Üşümez mi? Burası dünya; burada birtakım tehlikeler var:

Pamuklar tiftiklenir ve güneş üşütür... 

Yaz sıcağı, esenleri dondurur.

Ayaz kötü vurur.

Çarpar otomatik kapılar ve burada köpekler var; ısırırlar.

Kaymayan dondurmalar ve sıcak helvalar... 

Sis çöker, dağılır...

Hiç umurunda mıdır olan?

Tutunamayanlar kaybolurlar, yok olurlar, kaçarlar, göçerler, sessizliğin tadında boğulurlar, ölürler, unutulurlar; tutunamazlar...

Yalnız değiliz hiçbirimiz...

Lafazanlığa gerek yok; biz tutunamayan değiliz...

Emine Yıldız

eriğe tuz ekmemize lüzum kalmadı bu yaz

Sevgili kardeşim Tuba'ya

MİRİME...

Azizim, 

Mektubunu aldım. Sana kırgınım. Aylardır sessizlikten çıldırmış bir haldeydim. Ancak sana gönül koyamıyorum. Nihayetinde sen de farklı değildin. Her şeyi hissedebildiğimize iman ediyoruz. Belki de şirke düşmüşüzdür, kim bilir...
... 

Azizim,

Bir yerden sonra anlıyorsun; dostluk hayatın başka bir boyutu. Aradığının ne olduğunu bilmeden yaşamışsındır. Bulduğunda sana o, o kadar tanıdık gelir ki tanışma heyecanıyla vakti öldürdüğünü unutursun. Birçoğunun ise bu, aklına bile gelmez. Kum saatinde eriyip giderler.

Azizim, özlem de böyle bir duygu. İçine nereden düştüğünü bilmiyorsun. Olmazsa olmazlarının sırasını değiştirirsin. Şunu belirtmeli ki dostlar iyi birer illüzyonist değildir. Kaybolan eşyalarımızdan birbirimizi sorumlu tutamayız.

Mirim dostluk beş yaşındayken ekmeğine sürülen biber salçasıdır. Ev baklavasıdır. Sahi ne zaman evde baklava yapmayı bıraktık? Eriğe tuz ekmemize lüzum kalmadı bu yaz. Dağıtmaya başladım yine. Sözüm nihayeti geliyor, buradan anlayabiliriz. 

Mirim, göğe bak, diye bir tabiri var. Her şeyin cılkını çıkardık. Mevsim bahar da olur yaz da mavi de. Paşa gönlün ne isterse o olur. Bakman yeter, hissetmesen de.

Dostum, sözlerime burada üç nokta koyuyorum. Bilirsin otobüs kaçabilir ve ben hep otobüsü kaçırırım. Bahtsızsın, demeyeceğini bildiğim için söylüyorum. Mutlaka bahaneler bulurum otobüsü kaçıracak. Neyse ne... 

Azizim, mektupla beraber gönderdiğin kekikli köy ekmeğini aldım. Yazarken şöyle bir tadına baktım. Geleneksel tatları sevdiğimi biliyorsun. Annenin ellerine sağlık. Selamımı söylersin, o anlar. 

Dostum, kadim duamızı avuçlarımızdan üflerken sana da bir selam uğurluyorum.

Sağlıcakla kal.

Emine Yıldız

31 Mart 2014'ün herhangi bir kaydıdır, şimdi hatırlanmıştır.

Yanlış yönetiliyorum, sevgilim

Beni Yanlış Yönetiyorlar Sevgilim

Emine Yıldız

Bir nedensizliğe girdim, sevgilim. Satürn’ün halkalarını boynuma geçiren Jüpiter hâkiminde bıraktım huzurumu. Boşluk sarfının yönetilmekle ilgili olduğunu düşündüm önce. Kendimi bıraktım. Yanlış yönetiliyorum… Hatta bakıldığında yönetilmekten kaçtığım anlaşılır. Kaçarken yakalanıyor ve umumi kurallara sıkıştırılıyorum. Bakıyorum yönetilenlere; memurlara… Her biri belli işler içinde. Bir satır olmaya vakitleri yok. Huzur içinde gecenin sabah, geçenin ömürleri olmasını bekliyorlar. Dişlileri tutturamıyorum. Amaçları, araçlarla bozuyorum. Sistem dışına da atılamıyorum. Özgürlük hastalık gibi burada. Bir ayağım kapı dışına gittiğinde mengeneye alınıyorum. Dışarı çıkan her ayağım koparılıyor; ben nedense bundan vazgeçmiyorum.

Çarktan sıyrılmayı özgürlük sanırken kalabalığın efendilerinin en çok yönettiği kimselerden olmuşum! Korktum tabii. Yalnızdım bir de. Anlayabiliyor musun? Yalnızdım! Efendiler kuyulardakileri toplar önce. Bir kuytuya müdahil olmuştum. Girdiğim kuyudan umduğumu bulamadım. Sahiplendiler beni. Boynumda incili halatlarla saraylara müstahak edildim. Altıma şeffaf sedir; üstüme yakuttan ağırlık verdiler.  Ağırlanırken değerlendirdiler beni. Pazarlara çıkmadan açık artırıldım. Gördün mü sevgilim? Beni efendilere teslim ettiler…

Yanlış yönetiliyorum, sevgilim. Kimse ellerinde kelepçelerle hizmet edemez. Ben çorbayı parmaklarımla karıştırırken sahip olundum. En çok yemek sunuşlarım beğenildi. Çayı güzel yapardım. Yoğurdu kendime yaptırır, markete gölgemi gönderirdim. Para üstlerini sağ cebimde biriktirir, altlarını cenuba saklardım. İlk okkalı tokadımı ceplerimden yedim. Beni tasarrufumla yasakladılar, sevgilim…

Jüpiter’in krallığına kuyudan girdim. Sancağı elime, ak kılıçları belime alsaydım ve yürüseydim daima kuzeye; kendimi donmuş bataklıkların varisi saydırabilirdim. Efendilik öğrenir, köleler edinebilirdim. Saraylarımda ölümler oynatırdım. İlk önce karı-kocaları fırınlatırdım. Kırbaç bende olduktan sonra nenize lazım aynı çatıda birliktelik! Bendeliklerinden yakalanmış körpeleri onlara aş diye yedirirdim.  Aynı evlerin evlilerini Eros’a yasaklar, bir küçük tanrı olma hayali edinirdim Zeus’tan onaylı, hüviyetli. Adil katiller yetiştiren siyaset akademileri kurardım: Şimşeğiniz bol olsun!

Kuyuya girdiğimde yılan yumurtalarından başka yiyecek bulamadım. İtirafımdır. Yavru yılanlarının tadı saf yumurtadan iyi değildir. En çok kabuklarından ölmek onları bezdirir. Yavruların renkleri annelerinin nefretlerine göredir. Bir de anneler korkaktır. Minik yılanlarının gözlerinin önünde yenmesine katlanamazlar. Bir deliğe girerken tıslamalarına aldırılmadığını bilirler. Zayıflıktan zehirlerini dişlerinde gizlerler. Nihayet gece olur; kendilerini öldürürler. Beni katil olmanın meşru olduğu bir ülkede yetiştirdiler, sevgilim…

Çarmıhları kurmuşlardı bir sabah. Kuyuya bir kordon indirildi. Zincir boynuma geçirildi. Beni boynumdan evrene saldılar. Özgürlüğün dönmek olduğu bir çağa getirildim. Hayat kurmalı semazenler gibi. Dönerken müreccaların sendelememesi için karneyle dağıtılan uyuşturucuların hizmetçilerine dâhilim. Geceleri müphem dumanlar içreyim. Hayır. Tütün uyuşturucu değildir. Ben en çok tütün kokmadığım için sevildim…

Paslı raylarda sabahlatıldım bir aralık. Küflenmiş ekmeklerin hizmetçisi ilan edildim.  Efendilerim ne olacağıma karar veremedikleri için ellerinde çengelli kamçılarla vagonlar dolusu ben’i sınır dışı etti. Kimse kafasının karışmasından memnun olmaz, sevgilim.

Bana ne olduysa rıhtımdan kendimi hür bıraktığımda oldu. Albino yunusların sırtında seksen günde devriâlem! Anaforlara gelirken silkinip buz dağlarında terk ettim dostlarımı.

“Akınız buz olmasın sevdiklerim.”

Sarp bir yamaç bulsam çimenler içinde. Yok! Buz dağının görünmeyen mağaralarında sarkıtlar altındayım şimdi. Kristaller üzerime düşerken gözlerimden akanın aradığım olduğunu iddia edemem. Nedensizlik… Amma sözledim! Hükümdarımın kucağındayım bu gece. Asası kristal olanın tahtı sıcakmış. Evren muhaddisinin gözlerine sinerim. Sarı bir parıltı gördün mü semadan geçen? O bendim.

Hikmetli sözlerinin içinde ellerimi kenetleyen buluşlarını özledim. Sesindeki âlem müfessirini, filozofunu da... Günler sen günlerken saatler koşuyordu. Ol sebepten nâşî, bulduğumu terk edişlerimden bezdim. Yine sevgilim, dostlarımı ellerinden tutup limanda bıraktım yine. Ellerinden birkaç tüy hatıra kaldı bana. Senin ellerinden... Öpüşlerimi silmeyi her defasında ertelediğin ellerinden... Dudaklarım sana, ellerin bana emanet.

En son ne zaman amaçlanmıştık? Bana emanet ettiğin hedeflerini dipfrize bırakalı ve orada unutalı çok oldu. Ruh sanrıları, kalp sanrıları, göz sanrıları… Bir deliyle birlikteyim, diye övünür müsün meclis–i şuarâda? Bir delinin güncesinde bulur musun arananları? En çok deliyken anlaşıldığını düşünmek mümkün mü? Kabul edilebilir olanı çantana bıraktım. Beni bende okumana az kaldı. Güncem demiştim, en çok hak edenin… Giyotin altı günlerimin sahibine veya dostuma bırakıyorum kendimi, sevgilim. Kıskanmazsın beni, değil mi?

(Bu yazı Aydos Edebiyat Dergisi'nin 5. sayısında yayınlanmıştır.)

Mum

            MUM

EMİNE YILDIZ

Yusuf, yirmi beşinde bir gençti. İstanbul’un merkezi bir semtinde yaşlı halasıyla beraber yaşıyordu. Altı yıl önce ailesini bir yangında gözleri önünde kaybetmiş, bu acıyla beraber sinir krizi nöbetleri yaşamaya başlamıştı. Kullandığı ilaçların ona fayda sağlamadığını sezdiği zaman çareler aramaya koyuldu.  Akrabalarının telkiniyle psikolojik bir tedavi sürecine başlama kararı aldı. Arnavut kaldırımında ilerlerken nihayet psikoterapi merkezine girdi. Günlük terapisini öğleden sonraları şehrin neredeyse bu en lüks merkezinde geçiriyordu. Gösterişli kapının önüne geldiğinde kapının açılmasını bekledi. Kapı açılınca karşısında beyaz kıyafet içinde bir kadın gördü. Kadın, abartılı bir gülümsemeyle onu karşıladı, bekleme odasına aldı. Zarif bir sesle:

—Bir şeyler içer misiniz, diye sordu.

Yusuf:

—Bir şeyler yemek istemez miyim, diye soruya soruyla karşılık verdi.

Kadın içinden:

“Yine nöbet geçirdi galiba.” diye geçirdi. Konuşmadan dışarı çıktı.

Yusuf, önceden saatlerce bekletildiği bir odayı henüz görüyormuş gibi süzüyordu. Geniş odanın uyumlu döşemesi takdire şayan olsa da orta sehpa üzerindeki en az beş yıllık dergilerin değiştirilmediğini görmek onda tiksinti uyandırdı.

“Eminim doktor buraya bir kez olsun uğramıyor.” diye düşündü.

Dergilerden birine uzandığında içeri yine beyaz kıyafetli bir kadın girdi.

“Neden daha çok kadınlar beyaz giyer?” diye düşünmesine fırsat bulamadan kadın konuştu:

—Rıza bey, sizi bekliyor.

Bu bir emirdi. Gitmesi gerektiğini bilerek kalktı, bekleme odasını bir dahaki sefere kadar kaderine terk etti. Dar bir koridordan geçerken duvardaki değişken tablolara bakıyordu. Tablolar son bulunca nihai yere geldiğini anladı. Beyaz kıyafetli kadınlardan biri içeriye girip onun geldiğini söyledi. Kadın odadan çıkınca uçuk bir gülümsemeyle hastaya baktı. Az önce doktora Yusuf hakkında gözlemlerini anlatmış doktor da onu derhal görmesi gerektiğini söylemişti. Hemşire:

—Doktor, sizi bekliyor, dedi.

Kadına:

—Eminim öyledir, diye karşılık verip içeri girdi.

Odaya girdi. Doktor elinde spiralli defteriyle onun karşısındaydı. Gözlerini büyücek açıp dışarı çıktı. Az önce konuştuğu beyaz kıyafetli kadına seslendi:

—Affedersiniz!

Yeniden içeri girdi. Rıza, güngörmüş bir ifadeyle:

—Bu gün nasılsın, diye sordu.

Yusuf:

—Dünkü gibi, diye geçiştirdi. Sonra itiraf etme gereği duyarcasına:

—Az önce hakkınızda yanlış düşünmüşüm; affedersiniz, dedi. Gerçekten beni bekliyor olabileceğinizi tahmin etmemiştim.

Rıza, gözlüklerini düzeltip hastasına oturması için yer gösterdi. Bu yer, sıradan bir sandalye veya koltuk değil bas bayağı konforlu bir hasta yatağıydı. Yusuf oturmayı reddetmek istese de artık itirazlarının kar etmediğini bilecek kadar doktoru tanımıştı; gösterilen yere uzandı. Yatak o kadar rahattı ki bir an önce gözlerini kapamak istiyordu. Rıza bunu sezerek:

—Gözlerini kapayarak daha rahat konuşabiliriz, sanırım, dedi.

Yusuf denileni yaptı ve günlük terapinin bir an önce başlayıp son bulması için dua etmeye başladı. Çünkü burada geçirdiği her dakika ona ömründen ömür götürüyormuş hissi veriyordu.  Rıza, sıcak bir tonda sıcak olmaktan uzak bir soru yöneltti:

—Bireysel terapiler nasıl gidiyor?

Yusuf aynı sorudan bıkmışçasına:

—Ben de size bir soru sormak istiyorum, dedi.

Rıza, başını salladı. Yusuf tutarsız bir ses tonuyla doktora:

—Yıllardır buraya gelip gidiyorum, dedi. Şaşmadan her görüşmede bu soruyu bana yöneltiyorsunuz. Sorum şu: Bunun bir faydasını gördünüz mü?

Rıza’nın yüzünde zoraki gülümseme bir gülümseme oluştu. Hasta gencin karşısındaki koltuğa oturdu. Yusuf onu rahatlatmak istercesine konuyu değiştirdi:

—Bu gün de konuyu ben belirleyebilirim, değil mi?

—Elbette, doktorun sesi titremişti. Çünkü Yusuf ne zaman böyle dese saatlerini harcıyordu.

Yusuf eliyle başını işaret etti:

—Fark ettiniz mi; bilmiyorum ama burada çok şey var.

            Rıza, gözlerini genç adamdan bir an olsun çevirmiyordu. Yusuf’un kendini kontrol edemeyen; telaşlı hareketleri dikkatini çekmişti. Buna ek olarak defterine şunu kaydetti:

“Hasta düşünüyor.”

Genç adam, biraz daha devam etmek istiyordu. Rıza bunu sezmiş olacak ki:

—Ne var, diye sordu:

Yusuf soruyu düzeltti:

—Neler?

—Tamam, neler? Kafanda çok dediğin şeyleri bana anlatır mısın?

Yusuf konuşacakmış gibi dudaklarını araladı, sonra yersiz, kocaman bir kahkaha attı. Rıza buna anlam verememişti. Beklenmedik durumu defterine yazdı. Nihayet Yusuf:

—Bunu öğrenmek için yıllardır okuyan sizsiniz; tahmin edin, diye ona karşı çıktı.

Rıza hastasının tavırlarını beğenmemiş gibi yüzünü buruşturdu; oturduğu yerden kalktı, onun etrafında döndü, onu iyice süzdükten sonra elindeki defteri sallayarak:

—Anlaşılmak istiyorsun, dedi. Durumunu özetlemem için bana bu kadar ipucu yetti.

Yusuf sırıttı. Her şeyi baştan alması gerektiğini fark etti:

—Anlaşılmak sizin tespitiniz. Aslında belki de beni anlamak isteyen tek kişi sizsiniz. Tabi ki bunu karşılıksız yapmıyorsunuz ama onlar öyle miydi?

Doktor, kalemini ağzına götürdü. Yusuf’a sakin bir ses tonuyla:

—     Onlardan hiç bahsetmemiştin, dedi.

 Yusuf:

—Tespit doktor, diye ayağa fırladı. Oldukça şaşırmış görünüyordu. Odada bir iki volta attıktan sonra sesini alçalttı:

—Eksik tespit, hasta kaybettirir. Yıllar boyunca onlardan hiç bahsetmediğimi nasıl söylersiniz? Asıl konumuz buydu ve siz bunu bilmediğinizi söylüyorsunuz. Neyse ki zararı yok. Hala hayatta ve sizin kliniğinizdeysem sorun yok, demektir.

Rıza afallamıştı. Beş yıldır gelen hastasının böylesine önemli bir kilidini nasıl fark edememiş olabilirdi? “Onlar” dediğini tam olarak anlatmadıysa da sezmeliydi.

“Henüz profesör olmuş bir doktorun duyulmasından nefret edeceği bir hadise!”  

Rıza, başını sağa sola sallayıp sakin olmaya çalıştı. Yusuf ise ona gülerek bakıyordu. Rıza, içinden:

“Açığımı yakalıyormuş.” diye geçirdi. Olası bir başarısızlıktan sıyrılmak ister gibi:

—Tamam, dedi. Farz edelim ki seni ayrıntısıyla tanıyamadım.

Yusuf tepki verdi:

—Kabul edelim, demeliydiniz.

Rıza sabırla konuşuyordu:

—Sorun değil. Kabul ediyorum. Ayrıntıları birer birer inceleme fırsatım olmadı.

Yusuf:

—Eksiklikleri görmek başlangıç için oldukça iyi, diye güldü.

Rıza alnına biriken terleri silmek için masasına doğru yürüdü. Çekmeceden steril bir mendil çıkarıp alnını sildi. Hastasının yanına dönüp ahşap bir koltuğa oturdu. İçinden hastalarının hastalıklarına sövme terapisine henüz başlamıştı ki kendini toparladı. Bu terapiden sayılırsa çağın orta çağdan yukarı olmaması gerekirdi. O zamanların çeşit çeşit işkence tedavilerinin yerinde şimdi ilaçlar vardı. Bunun daha az acımasız olduğunu düşündü. Belki de Yusuf’a yeni ilaçlar önerebilirdi. Doğru yol bu gibi göründü. Yusuf ona ayrılan süre boyunca sıkıntısını anlatır ve bir sakinleştirici ile evine dönebilirdi.  Yenik bir konuma katlanamayacak kadar kişiliğine uyarıcı yüklemişti. Güçlü bir sesle:

—Haydi, bakalım Yusuf. Tamamen baştan başlamak istiyorum, dedi. Not defterinin Yusuf için ayrılan kısmını yırttı, çöpe attı. Yeni, kalın bir defter aldı. Defterin kapağına büyük harflerle genç adamın adını yazdı:

“YUSUF”

Saatine baktığında hastasının daha bir saatlik randevusu olduğunu gördü. Bu süre başlangıç için geri tepilmeyecek kadar iyi bir nimetti. Koltuğa iyice yerleşip sakin ve sevecen bir ses tonuyla Yusuf’a doğru eğildi:

—Öncelikle rahatsız olduğun şeylerden bahset. Örneğin sana dayanılmaz acı veren veya seni kızdıran durumları anlat.

Yusuf doktora bakmaksızın:

—Bundan altı yıl önce anne, babamı ve kardeşimi yitirdiğim, diye başladı. Bu olaydan sonra en ufak bir kıvılcım beni hayattan koparmak için yeterli oldu: Bir annenin çocuğuna sarılması, yolda oynayan bir çocuğun yaralanıp düşmesi…  Annemlerin alevler içindeki çığlıkları kulaklarımdan silinmezken her gece mutlaka bir evden bir bebek ağlaması duymak nasıl bir acıdır anlayabilirsiniz. Sanırım beni en çok sarsan akşamları işten eve gelişim oluyor: Evde sadece halamın bastonunun tıkırtısını duymak ve bir sonraki sabaha kadar hiç konuşmamak…  Özellikle size geçen yıllarda anlattığım sahipsiz seslerin kulaklarımdaki uğultusu beni korkutuyor. Sesler uğultudan fısıltıya dönüşünce ilaç alıp uyumaktan başka bir şey yapmak istemiyorum.

—Seslerden korkuyor musun, diye sordu doktor.

—Tanıdık olabilirler.

—Olsa ne olacak?

—Ya annemlerse?

—Senin için bir fırsat olamaz mı?

—Ne fırsatı?

—Yıllar boyunca onlara anlatmak istediğin şeyler birikti. Bunları anlatmak için bir fırsat hem de kaçırılmaz bir fırsat.

Yusuf, korkuyla doktorun yüzüne baktı. Rıza, hastasının şaşkın hatta korkmuş haline anlam veremeyerek konuşması için sorular yöneltmeye devam etti:

—Uyuduktan sonra rahatlıyor musun?

Yusuf, doktorun konuyu değiştirmesinden büyük bir sevinç duymuştu. Onu bekletmeksizin soruyu cevapladı:

—Genellikle.

—Nasıl bir rahatlık bu? Güzel rüyalar görmek gibi mi? Yoksa sevdiğin birini düşünmek gibi mi?

Yusuf, gülümsedi:

—Rüya görmemek benim için daha rahatlatıcı oluyor. Biliyorum rüyalar hakkında elinizden pek bir şey gelmiyor bunun yanında eğer çok mutsuz uyumamışsam benim de gördüğüm güzel rüyalar var.

—Hadi, anlat.

—Hani bazı rüyalar olur ya; günler boyunca sürer, uyanmadığınız sürece akıp giderler. Benim de öyle rüyalarım oluyor. Annemlerle yaşayıp gidiyoruz; birlikte yemek yiyor, bir yerlere gidiyor, gülüp eğleniyoruz.

—Sonra?

Yusuf’un yüzü asıldı:

—Uyanıyorum.

—Her şey sona eriyor.

—Evet.

—Zaten bu bir rüya değil miydi? Elbette uyanacaktın. Buna hazırlıklı olmalıydın.

—Onlarla beraber bilincim de yok oldu.

Rıza, hala kapalı kapıların varlığını hissediyordu:

—Artık onları düşünmeyi bırakmalısın. Uzun bir süredir acı çekiyorsun. Onlar öldü; artık yoklar. Onları mutlaka anacaksın ama bu onları sana geri getirmeyecek. Ölümü kabul etmelisin.

Yusuf, aniden bağırdı:

—Eğer…

Sustu, ağlıyordu. Rıza şaşırmıştı. Yusuf’un kalktığını görünce onu durdurması gerektiğini anladı. Belki de bu gün bir sır çözülecekti. Yusuf’un kolundan tuttu:

—Eğer, ne? Yusuf, bana her şeyi anlat ki bu acıdan kurtulabilesin. Anlatmadığın yerler oldukça rahata kavuşamazsın.

Yusuf derin bir nefes alıp:

—Ama bunu hiç kimseye söylemedim, dedi.

Rıza’nın merakı katlanmıştı:

—Bana güvenebilirsin. Aramızda kalır. Ben sadece sana yardım etmek için seni dinliyorum.

—Bana gerçekten yardım edecek misiniz?

—Ümit ediyorum ki iyileşeceksin.

Yusuf yutkundu:

—Küçükken karanlıkta uyuyamazdım. O, gece elektrik kesilmişti ve salonda mum yanıyordu. Uykum gelince annem beni odama götürdü. Odam salona bakıyordu. Anneme odanın kapısını örtmemesini ve mumu söndürmemesini söyledim. Korkuyordum. Annem beni anlayışla karşıladı ve dediklerimi yaptı.

Kollarını doktordan kurtarıp bir koltuğa çöktü. Rıza, sakalını sıvazlıyordu. Yusuf, başını kaldırmadan ona:

—Bunu unutabilir miyim, diye sordu.

Rıza, masasına gitmiş, reçete silsilesine bir yenisini ekliyordu. Kâğıda üç yeni ilaç yazıp  önce kâğıdı sonra elini genç adama uzattı:

—Bunları tarif ettiğim gibi kullan. Randevu saatlerin konusunda yeni düzenleme yapacağım. Bundan sonra biraz daha sık görüşeceğiz. Saatler belirlenince seni arayacaklar.

Yusuf, elini sıkan doktorla vedalaşıp odadan çıktı. Odadan çıkarken gördüğü beyaz kıyafetli kadınlardan birine seslendi:

—Beyaz size de çok yakışmış. Annem de beyazı severdi.

Emine YILDIZ

(Bu yazı Aydos Edebiyat Dergisi 2. Sayısında yayınlanmıştır.

Ben çocuğum Perizâd

SİMSİM TANESİ

Emine YILDIZ

                                                                                                                                            

Yekpâre cân

Hep hîç!

Çaycı, Ahmad’a döndü:

—Bir bardak çay daha ister misiniz?

—Evet, lütfen.

Boş bardağın yerini yenisi aldı. Çaycı, müşterisine:

—Az önce simit geldi, almak ister misiniz, diye sordu.

—Hayır, istemiyorum. Simit kalsın.

Çaycı, müşterinin son siparişini küçük defterine yazıp ocağın başına geçti.

Ahmad, soğuk ellerine bardağı aldı. Önündeki uçsuz bucaksız çöle baktı. Henüz sona ermiş kum fırtınası ardından kan çanağı gözlerini yumdu. Gözlerinin içinde hareket halindeki kum zerrecikleri canını yakıyordu. Gözlerini açınca bu acının artacağından korkarak buna sabır kararı aldı. Gözleri kapalı bir halde çayını yudumlamaya başladı. Bardağın yarıya indiğini hissettiğinde durdu. Bu durmasını en çok sevdiği bir andı: Çayın tam lezzetini alırken onu yarıda bırakmak ve bir müddet sonra kalınan yerden devam etmek.

Ahmad, bardağı masaya bırakıp el yordamıyla cep telefonunu buldu, gözlerini aralamadan bir tuşa dokundu, biraz bekledikten sonra:

—Gece, diye konuşmaya başladı. Öylesine soğuk oluyor ki yalnızken.

Telefonun diğer ucundaki:

“Gelemeyeceğimi biliyorsun.” dedi. Seste ruhsuz bir donukluk vardı.

Ahmad, hayalindeki görüntü ile sesi uyuşturamayarak:

—Üşüyerek ölmekten korkuyorum, Perizâd, diye korkusunu dile getirdi.

Perizâd:

“Böyle olacaksa kimin karşı koymaya gücü yeter.” dedi.

—Aslında bir de susamlarını özledim.

Perizâd anlayamamıştı:

“Neyleri?” diye sordu.

—Her akşam kavurduğun susamları.

“Ben gittikten beri…”

—Bir daha yüzlerine bakmadım.

“Hasretlik…”

—Bir gün biter.

“Biter.”

—Peki, sen yine çayın yanına susam kavurup helvanın üzerine döker misin?

Perizâd, geç bir cevapla:

“Her hasretlik bitmez Ahmad.” dedi.

—O halde hiçbiri bitmez.

“Bu o kadar önemli mi?”

—Ne?

“Her akşam kavurduğum susamlar.”

—Artık hepsi değil.

“Ne demek şimdi bu?”

Ahmad, çayından bir yudum içti. Gözlerini açmadan konuşmaya devam ediyordu:

—Biri dışında…  

“Benimle bir susam tanesini mi tartışıyorsun?”

—Onu hala saklıyorum. Zaten onun dışında hepsi çürüdü.

Perizâd, Ahmad’ın iyice karmaşıklaştığını anlamıştı. Telefonu bir kulağından diğerine götürdü. Ahmad’a:

“Neden?” diye sordu.

Ahmad kesin bir ses tonuyla kadına yeni bir soru daha yöneltti:

—Perizâd neden gittin?

Perizâd biraz duraksayıp

“Sen çocuk değilsin Ahmad. Elbette biliyorsun sebebi. En azından sezmişsindir.”

Ahmad giderek sertleşen sesiyle:

—O kadar vaktim olmadı, diye fısıldadı.

Perizâd söze başladı:

“Bunun senin için acele olduğunu…”

—Biliyorum, diye tamamladı Ahmad.

Sustu. Kısa kısa nefes alıyordu. Arada bir iç çektiğini duyan kadın ondan ses gelene kadar bekledi.

Ahmad’ın gözlerinden akan yaşlar acısını hafifletiyor, acılar göz kapaklarının açılmasına müsaade ediyordu. Ahmad, ruhundan bir parça götüren kadına bağırmaya başladı:

—Ben çocuğum Perizâd; hiçbir zaman büyüyemeyen, hastalıklı bir çocuk. İlaçlarım sendeydi. Yanlış anlama beni. Seni bir ecza dolabı olarak görmüyorum. Aksine sen benim sevdiğim, dostum, arkadaşım, hemşirem, annem; her şeyimdin. Ben seninle yaşamaya başlamıştım.

Ahmad telefonu bir an indirdi. Perizâd’ın ağlamasını duymak istemiyordu. Kendini toparlayıp:

— Hasretlik biter, diyenleri taşlamalı, dedi.

Perizâd iki hıçkırık arasında adama:

“Bana mecbur değilsin Ahmad. Bunu anlaman için sana daha ne söylemem gerekiyor?” diye çıkıştı.

Ahmad cebinden köstekli saatini çıkardı. Saatin kapağını itinayla açtı. Kanlı gözlerinden sıra sıra yaşlar dökülüyordu. Kadına sordu:

—Şimdi neye baktığımı tahmin edebilir misin?

Perizâd düşünmeden konuştu:

“Ahmad, dediklerime zerre kadar değer vermiyorsun. Sana bir soru soruyorum. Sorum havada kalıyor. Durduk yerde bana ne diye bilmeceler kuruyorsun? Ben ne bileyim; elinde ne tutuyorsun? Şunu kes artık!”

Ahmad, saati masaya doğru ters çevirdi. Masada bir susam tanesi vardı; kavrulmuş bir susam tanesi.

…

—Ahmad, şunun tadına baksana.

—Tamam, canım.

—Dikkat et, çok sıcak!

Ahmad bir kaşıkla ağzına götürdüğü tatlıyı damağında bekletti. Tadını tam olarak alınca lokmasını yuttu.

—Bu nedir?

—Simsimli helva.

—Daha önce böyle bir şeyi tatmamıştım.

—Çünkü ilk kez yapılıyor.

Ahmad, öksürmeye başladı. Perizâd, hazırda duran bir bardağı ona uzattı. Nihayet Ahmad’ın öksürüğü kesilmişti. Birbirlerine sevgiden çok şefkate bakarlarken Ahmad kadına:

—Demek ki helvanın çayı eksikmiş, diye gülümsedi.

…

“Ahmad, bensizliğe alışmalısın.”

Ahmad, susamı eline aldı. Perizâd’a:

—Sadakatine ihtiyacım vardı, diye mırıldandı.

Perizâd kendini toparlayarak güçlü olduğu izlenimini veren bir sesle konuşmaya başladı:

“Olmasın, Ahmad. Ben sana nasıl mecbur değilsem senin de bana ihtiyacın olmasın. Artık toparlaman lazım hayatı. Kabuğundan çıkman lazım. Hele üzerindeki kumlar… Onları ne zamandır taşıyorsun? Silkinme vaktin gelmedi mi?”

Ahmad yeni bir afete hazır olmadığını hissederek yutkundu. Perizâd daha fazla konuşmamalıydı. Zira son yaklaşıyordu. Sona ermesindi. Kadına yalvararak seslendi:

—Bana bir umut da mı vermeyeceksin?

Perizâd arada bir titreyen sesini gizlemekte zorlanarak:

“Hayır!” diye kestirip attı.

—Hasretlik için biter demiştim ya Perizâd…

Perizâd suskun suskun bekliyordu. Ahmad devam etti:

—Sen dâhil bütün insanlar bana yalan söylediniz. Hayat ile beni farklı şeylermişiz gibi tanıştırdınız. Onunla tek başıma kalınca çırılçıplak göründük birbirimize. Bu ilk karşılaşmada ne kadar utandık bir bilsen. Ne ben, hayatın bildiğiyim ne de hayat, benim bildiğim hayat.

Sadece bununla da sınırlı değil bana öğrettikleriniz. Duyguları da yalan söylemişsiniz. Hâlbuki saadet, sevgi bir yere kadarmış. Senin en az bahsettiğin şeyler; hudutlar hani haritalara mahsustu? Bu sınırlar insanlar için değilmişmiş…

Hele hele insanları hem eksik hem yalanlarla anlatmışsınız. Oysaki sevgi gösteren, aşığı doruğunda bırakır, gidermiş.  Mutlu görünenlerin öteki yüzü varmış. Kimse hakikatte mutlu değilmiş. Al işte Perizâd. Toparlanabilirse toparlayayım hayatı ama ya bu mümkün değilse…

Perizâd kırık bir sesle:

“Gelmek; geri dönmek zordur Ahmad. Anla beni.” diye konuştu.

Ahmad her zamankinden daha güçlü bir sesle:

—Ben öğrendim Perizâd. Susam tanesinin neden yıllardır sapasağlam durduğunu öğrendim. Sen aşktan sıkılınca bana senden geriye tek o kaldı. Bir tek o taze kaldı bu aşktan. Sanki onu az önce kavurmuş gibisin.  Bu hayattan susam ile yüreğimin aynı olduğunu öğrendim. Yüreğim sanki az önce kavrulmuş gibi.

Gitmek çare olur insana. Sen böyle düşünerek çıktın gittin. Ben de onu deneyeceğim. Bakalım insanın tecrübeleri de öğütleri gibi yalan mı?

Perizâd, içeriden ona seslenen kocasını duyunca telefonu kapatmak için hazırlandı:

“Gidenler kaybolabiliyor. Benim ise sana yolun açık olsun, demekten başka sözüm yok.”

Ahmad susamı kösteklinin içine koydu. Çayından son yudumu aldı. Çay ücretini bardağın altına koydu. Hissetmişti; kadına son kez sesleniyordu:

—Hasretlik biter, diyenlerdendim. Onlar taşlanmalı, dedim ya… Bendeki yürek ancak kumlara dayanır. Çocuk yüreğimle kum fırtınasına giriyorum. Merak etme, yolum yolun değil. Niye merak edesin ki?

Ahmad telefonu kapadı. Paltosunun yakasını kaldırdı. Başına şalını sardı. Uçsuz bucaksız çöle daldı.

Sahraların yegâne zayiat yolcusu

Titrek adımları kumlarda sürüyordu

(Bu öykü Aydos Edebiyat Dergisi (1)'nde yayınlanmıştır.)